nieuwe maan
Welkom De maan De Natuur De Magie De Mystiek
 

Wat vind ik hier?

Lees hier over mysterieuze fenomenen die uitnodigen tot nader onderzoek.



Belangrijke links

Gastenboek

Kalender

Weblog

website overzicht

Startpagina

Contact

Linkpagina











































































































































































































































Book of Kells

Het Book of Kells werd rond het jaar 800 geschreven door Keltische monniken. Het is een evangeliarium dat de vier evangeliën van het Nieuwe Testament in het Latijn bevat, een meesterwerk van de westerse kalligrafie in insulaire stijl. Het is de beroemste inspiratiebron van het huidige knoopwerk.


Françoise Henry identificeerde ten minste drie schrijvers in dit manuscript, die zij Hand A, Hand B en Hand C noemde. Meerdere monniken hebben dus aan dit boek gewerkt.


De decoraties van het boek zijn niet beperkt tot grote afbeeldingen. Verspreid tussen de tekst staan gedecoreerde hoofdletters en kleine figuren van dieren en mensen en zijn vaak gebonden in ingewikkelde knopen. De versieringen van deze teksten zijn zo uitvoerig dat de tekst zelf bijna onleesbaar is. Randen zijn versierd met spiralen en knoopwerk. De illustraties tonen een breed scala aan kleuren, met vooral paars, lila, rood, roze, groen en geel, allen van een hoge kwaliteit en complex. Sommige decoraties kunnen alleen gezien worden met een vergrootglas, terwijl degelijke lenzen pas enkele eeuwen na de voltooiing van het boek beschreven werden! Het knoopwerk en verwevingen in het boek vertonen overeenkomsten met het metaalwerk en steenhouwen van die periode



Detail "arrestatie van jesus"


Het boek had meer een sacramentele dan een educatieve functie. Er staan genoeg fouten in de tekst die niet verbeterd zijn in de loop der jaren. Het lijkt dat schrijvers de tekst meer schreven vanuit hun geheugen dan vanaf een voorbeeld. Regels werden vaak afgemaakt in een blanco gedeelte van de regel erboven. In het algemeen is er niets gedaan dat de elegante aanblik kon onderbreken: elegantie kreeg een hogere prioriteit dan het gebruiksgemak.


De naam Book of Kells komt van de Abdij van Kells in Kells, County Meath in Ierland, waar het bijna de gehele middeleeuwse periode bewaard werd.


Het manuscript bevindt zich in de Trinity College Library in Dublin, Ierland.
 
Op deze pagina:

De schijf van Nebra.
Het labyrint.
Keltisch knoopwerk.
De filosofie van Alchemie.
Ex Voto
...




De schijf van nebra

Ze wordt wel de oudste representatie van de sterrenhemel genoemd. De bronzen schijf, ongeveer 30 cm in diameter, heeft gouden applicaties die de zon, maan en sterren verbeelden.
In 1999 gevonden door plunderaars op een archeologische site uit het bronzen tijdperk vlakbij het dorpje Nebra in oost Duitsland. Pas drie jaar later kwam het object onder de aandacht van archeologen toen zij het probeerden te verkopen. Omdat er geen getuigen bij de opgravingen waren en het object in zo'n goede staat verkeerde was er aanvankelijk veel te doen omtrent de authenticiteit. Ook de betekenis en functie van het voorwerp riepen discussies op.


Momenteel wordt algemeen aangenomen dat de schijf diende als seizoensklok. Gedateerd als zijnde uit 1600 voor onze jaartelling, brengt het ons terug in het bronzen tijdperk. In die tijd werd het gebied bevolkt door mensen waarvan hun cultuur niet bekend is. Alleen de talloze graven zijn als materiaal bewijs bewaard gebleven. Enig houvast biedt het ontwerp van de zwaarden en dolken die bij de schijf gevonden zijn. Dit wijst in de richting van de Balkan of het oude Griekenland, maar het volk wordt in oude bronnen aldaar niet benoemd. In het gebied van de vondst zijn talloze graven gevonden uit dit tijdperk. Deze mensen leefden hier nog voor dat de Kelten arriveerden. Het agrarische tijdperk was al begonnen dus had men baat bij het timen van zaaien en oogsten.
De Nebra schijf werd gevonden in een ringwal boven op de Mittelberg. Het is aannemelijk dat deze plek werd gebruikt als observatiepunt.

Op de schijf lijken de sterren willekeurig geplaatst te zijn, behalve een cluster van 7 sterren die zijn geïdentificeerd als de plejaden zoals ze te zien waren 3600 jaar geleden. Daarnaast is de maan te zien in haar eerste kwartier. Een verklaring waarom de twee objecten op deze manier zijn afgebeeld vond men in de Mul-Apin collectie, een verzameling Babylonische documenten van 700 voor onze jaartelling, die de vroegste astronomische kennis bevat.
Hierin staat beschreven dat er een 13de maan aan het jaar toegevoegd moest worden zodra de constellatie verschijnt zoals te zien is op de schijf. Op deze manier bleef de maankalender synchroon lopen met de seizoenen.
Een ander bekend fenomeen is dat deze samenstand vooraf gaat aan een maansverduistering. De “zon” op de Nebra schijf zou dan de volle maan verbeelden.

Van origine zaten er aan beide zijden van de schijf gouden bogen, welke elk 82 graden van de cirkel omvatten. Precies de hoek waarover het punt van de opkomst en ondergang van de zon verschuift tussen de twee zonnewendes van de vindplaats. Hiermee lijkt bewezen dat de schijf verbonden is met dit gebied. Opmerkelijk is dat middels röntgenstralen is ontdekt dat onder de gouden boog die nog aanwezig is twee sterren verborgen zitten. De bogen lijken er dus op een later tijdstip aan toegevoegd te zijn. Het kan een correctie betreffen, maar ook betekenen dat men de methode had ontdekt om een zonnekalender met de maankalender te synchroniseren.

De korte boog op de schijf kan het “zonneschip” symboliseren. In die tijd werd er aangenomen dat de zon na zonsondergang per schip naar het oosten reisde om daar weer op te komen. Samen met de perforaties langs de rand van de schijf is ook deze functie op een later tijdstip aangebracht. Er wordt geopperd dat de kennis van de maankalender verloren ging, maar men wel aanvoelde dat het een belangrijk voorwerp betrof, en zodoende als cultuur object werd verheven. 

Met de vondst van de Nebra schijf is het duidelijk geworden dat de kennis van de hemelen in het bronzentijdperk al aardig geëvolueerd was en zich niet beperkte tot plekken zoals Stonehenge of New Grange maar over heel Europa verspreid. De schijf is de oudste concrete voorstelling van de kosmos ter wereld. Zij is ook de archeologische vondst van de eeuw die het beeld dat wij van onze voorouders hebben, totaal heeft veranderd. In 2013 is de schijf genomineerd om opgenomen te worden in "the memory of the world" register van UNESCO.

© ezinenieuwemaan 2014






Het labyrint

Over de gehele wereld zijn in de verschillende culturen doolhoven en labyrinten gevonden. Ze werden gemaakt van klei, steen, mozaïek en heggen. De vroegst bekende ontwerpen zijn 3000 jaar oud.
Het labyrint werd al in oude tijden geassocieerd met de legende van Minotaurus. Het betrof een monster met een uiterlijk van half mens, half stier. Hij verbleef in het hart van een labyrint op het Griekse eiland Kreta. Theseus was in staat om tot het hart van het labyrint door te dringen en de Minotaurus te verslaan. Hij vond zijn weg terug door het koord te volgen dat hij achterliet terwijl hij het labyrint binnen drong.
De legende is altijd een onderwerp van discussie gebleven daar een je in een labyrint niet kan verdwalen. Er is in tegenstelling tot het doolhof slechts één weg in en uit en er zijn geen kruisingen of doodlopende paden.
Het zeven paden circuit van het labyrint op Kreta correspondeert met o.a. de 7 planeten de 7 chakra’s , de 7 kleuren, de 7 noten in een octaaf en de 7 dagen van de week.
De in en uitgaande spiraal corresponderen met de evolutie van het heelal en het leven, maar vooral de tocht naar de kern van het innerlijk, op zoek naar eenheid om daarna weer terug te keren.


De oorsprong en het doel van het labyrint blijft met mysterie omgeven, maar het is duidelijk een symbool van spiritualiteit. Ze werd voornamelijk gevonden op belangrijke religieuze plaatsen.
Het volgen van het pad van het labyrint symboliseerde voor de Hindi de stappen van Shiva Nataraja, god van de dans en transformatie.
Voor de Hopi indianen was zij een symbool van moeder aarde. Het lopen van het pad stond gelijk aan de spiraal van de natuur. Hierdoor verbonden zij zich opnieuw met haar, dankte en eerde haar.
In de middeleeuwen werden er nieuwe ontwerpen gelanceerd en versierden vele kerkvloeren. Deze labyrinten verschillen van de oudere in die zin dat het pad verdeeld is in vier hoeken. Hierin is het kruis te herkennen. Deze labyrinten werden door de monniken gebruikt als pelgrims tochten welke vaak op de knieën werden afgelegd in de hoop dichter bij het goddelijke te komen.

Het is aannemelijk dat de functie van het labyrint gezocht kan worden in meditatie en als zoektocht naar antwoorden. Met de hernieuwde interesse in spiritualiteit is het labyrint weer in gebruik genomen voor deze doelen.
Je kunt het labyrint lijfelijk ervaren door er een te bezoeken of er zelf een te creëren op een open plek. Als derde mogelijkheid kan je een op papier maken en het pad volgen met je vinger.

In het natuurreservaat de Borkeld, Twente is in 2013 een labyrint gemaakt op initiatief van Gorenaar Jan Slot die het samen met Staatsbosbeheer heeft gerealiseerd. Het is een stenen bouwwerk met een doorsnee van vijftien meter. Bijzonder is dat dit Labyrint is uitgelijnd op de zon. Het Labyrint is te vinden nabij de schaapskooi aan de Hochtweg, niet ver van infoboerderij 'n Witten, Borkeldweg 17, 7475 RV Markelo. info

De labyrint meditatie:

Elk pad heeft een nummer dat correspondeert met de chakra’s.
Op het bewuste pad ga je met die chakra aan de slag om een oplossing te zoeken voor je vraag.

1: basis chakra
2: sacraal chakra
3: zonnevlecht
4: hartchakra
5: keelchakra
6: derde oog
7: kruinchakra

Aan de opening van het labyrint neem je de tijd om tot rust te komen en je vraag helder te krijgen.
Je gaat naar binnen en loopt op pad 3. Hier orden je voor je zelf wat je denkt over je probleem.
Op pad 2 aangekomen orden je de gevoelens die je hebt over het probleem.
Op pad 1 maak je een overzicht van het effect dat het probleem heeft op je gezondheid en je bezit.
Op pad 4 onderzoek je het effect dat het probleem heeft op je spiritualiteit.
Op pad 7 vraag je de gewenste god of godin om je bij te staan.
Tot op dit punt ben je bezig geweest met het analyseren van het probleem. Dit is een functie van de linkerkant van de hersenen. Nu is het zaak om de rechterkant van je hersenen te activeren en ruimte te geven aan je intuïtie en beelden.
Op pad 6 laat je het stil worden en let je op wat je innerlijke stem je als eerste zegt.
Op pad 5 zie je de eerste stap die je moet maken om aan je innerlijke stem te voldoen.
Op pad 8 is er even helemaal niets.
Op pad 5 aangekomen overzie je de eerste stap die je moet maken zonder daar over te oordelen.
Op pad 6 luister je weer naar wat je innerlijke stem heeft gezegd.
Op pad 7 dank je de god of godin voor zijn of haar aanwezigheid.
Op pad 4 schakel je weer over naar je analytische kant en onderzoekt het effect dat de oplossing heeft op je spiritualiteit.
Op pad 1 maak je overzichtelijk hoe het je gezondheid en bezit zal beïnvloeden.
Op pad 2 orden je de gevoelens die je daarbij hebt.
Op pad 3 denk je over de oplossing.
Met het verlaten van het labyrint heb je (mogelijk) een oplossing gevonden voor je probleem.

©ezinenieuwemaan 2014





Keltisch knoopwerk

Het woord Kelt stamt af van het Griekse Keltoi, de naam die de Grieken hadden gegeven aan volkeren die ten noorden van de Alpen leefden. De verschillende stammen leefden over een groot gebied verspreid over Europa. Resten van de Keltische cultuur zijn gevonden Van Turkije tot en met de Britse eilanden.
Zij leefden niet als een georganiseerde natie. Elke stam had zijn eigen gebruiken en manier van leven.
Tot voor kort was er weinig bekend over de cultuur en de kunst van de Kelten, daar zij van origine geen geschreven woord kenden. Veel van de tradities werden mondeling of via symbolen door gegeven.
Het Keltische knoopwerk dateert van 500 voor onze jaartelling. De vroegste voorstellingen bestonden enkel uit vlechtwerk en spiralen. Men neemt aan dat hun geloof het niet toeliet om beeltenissen te maken van het leven, zoals planten dieren en mensen. Onder invloed van het christendom een paar eeuwen later gebeurde dit wel.

Over de betekenis van de vlechtwerken, spiralen en symbolen bestaat veel discussie.
Elke stam zou zo zijn eigen betekenis hebben voor het zelfde symbool. Dit wordt ondersteunt door het feit dat de stammen onderling weinig contact hadden. Ook de tijd en de op dat moment favoriete goden of godinnen hadden invloed op de betekenis.
Sommigen menen zelfs dat het vroegste werk helemaal geen betekenis had en dat het enkel diende als ornament of decoratie. Ook de invloed van het christendom zouden de oorspronkelijke betekenissen kunnen verhullen of er een betekenis aan gegeven kunnen hebben die er van origine niet was.
Hoe dan ook, het maken van Keltisch vlechtwerk is een tijdrovende bezigheid die veel concentratie vergt. Persoonlijk zie ik er ook een vorm van meditatie in zoals de mandala’s van de Boeddhisten.


Book of Kells: de arrestatie van jesus.

De meeste symbolen zijn door archeologen geïnterpreteerd. Door de tijd en de context te beschouwen waarin de symbolen zijn verschenen zijn er betekenissen aan verbonden. Het meest karakteristieke van de Keltische kunst is dat er geen begin en geen einde is.
Dit is de reden waarom men aanneemt dat de Kelten het geloof hadden dat er geen begin en geen einde aan het leven is. De variaties van knopen en vlechtwerk zouden aangeven dat al het leven met elkaar is verbonden. Er wordt wel gesuggereerd dat de knopen dienden om kwade geesten tegen te houden, of als talisman werden gebruikt.
De “gouden” regel die wordt gehanteerd is dat driehoekige vormen worden geïnterpreteerd als een drie-eenheid. Spiralen worden gezien als symbool voor de eeuwigheid en vierkante ontwerpen als beschermingsschilden of als representatie van de vier seizoenen of windrichtingen.
Er zijn acht basisknopen geïdentificeerd waaruit de meeste knoopwerken worden opgebouwd. Door ze te herhalen ontstaan er randen of matwerk.

De dieren en menselijke figuren die in latere werken verschenen staan voor de eigenschappen van het dier of het figuur en hoe ze door middel van de knopen zijn verbonden met alles om hen heen.
Ook nu worden er nog nieuwe knopen ontwikkeld en er een betekenis aan gegeven. Dit zie je vooral in de sieradenbranche, waar de Keltische knopen  een populaire basis vormen voor nieuwe ontwerpen. Een voorbeeld hiervan is de liefdesknoop die is opgebouwd uit harten.

De Salamon knoop laat een tweedeling zien. Het representeert de dualiteit. Denk aan licht en donker, man en vrouw, goed en kwaad.

De Triqueta is symboliseert de drie eenheid. Voor de Wicca maagd, moeder en wijze vrouw, voor de christenen de vader, de zoon en de heilige geest.

De Schildkoop diende vaak als talisman in vele culturen. Zij wordt gekenmerkt door een vierdeling.

De liefdesknoop. Eigenlijk kan elke knoop die twee paden met elkaar verbind een liefdesknoop genoemd worden.

De Oneindige knoop. Elk ontwerp wat uit een enkel pad bestaat en geen begin of een eind heeft kan worden bestempeld als een oneindige knoop. Er wordt gesuggereerd dat het de oneindigheid van alles representeert maar daar is nooit bewijs voor gevonden.

Het Keltische kruis symboliseert het pad naar de andere werelden en kennis.
De verticale as staat voor de andere werelden, de horizontale as voor de aarde. De cirkel symboliseert de zon als bron van licht en energie. De vroegste ontwerpen hadden gelijke assen die de windrichtingen en de elementen voorstelden. De ontwerpen met een langere verticale as werden ook wel geassocieerd met de levensboom.

De spiralen nemen een aparte plaats in tussen het vlechtwerk. Duidelijk geen knoop maar regelmatig te vinden tussen de verschillende knopen.
De enkele spiraal staat voor de groei en expansie van het innerlijke leven naar hogere spirituele vormen. In Ierland stond zij symbool voor de zon. De dubbele spiraal representeerde de equinoxen. We zien dan ook een links en rechts draaiende spiraal.
De Triskele bestaat uit drie spiralen en wijzen op het telkens weer regenereren en transformeren van het leven.

Vogels symboliseren de vrijheid en als boodschappers. Ze konden vliegen naar de andere werelden en communiceren met de goden.

Paarden werden gezien als beschermers van het land en zorgden er voor dat de mens een veilige tocht door het leven had. Ze stonden symbool voor vruchtbaarheid.

De slang. Doordat dit dier in de aarde leeft werd door de Kelten aangenomen dat het alle kennis en geheimen van de aarde bezat. Doordat de slang met regelmaat zijn huid afwerpt stond zij ook symbool voor de regeneratie.

De stier representeerde bovenaardse krachten. Voor de druïden was het een symbool voor de zon.

Honden werden beschouwd als een bron van genezingskracht en werd vaak gezien in het gezelschap van verschillende godinnen.

Vissen, en speciaal de zalm, symboliseerde wijsheid. De Kelten namen aan dat door zalm te eten zij die wijsheid tot zich konden nemen.

Het hert diende als een belangrijke voedselbron voor de kelten. Het verschijnen van een wit hert was een voorbode dat er veranderingen op komst waren.

De draak stond symbool voor het vuur en de kracht van het land.

©ezinenieuwemaan 2014







De filosofie van alchemie

De eerste associatie die alchemie oproept is het veranderen van lood in goud. En hoewel dit chemische proces voor sommige mensen door de eeuwen heen ongetwijfeld een bron van inspiratie is geweest om zichzelf materieel te kunnen verrijken, is dit niet het pad van de filosofische alchemistische gedachte.
Om alchemie te begrijpen dient men zich te realiseren dat de alchemistische gedachte plaats vindt op drie niveaus: lichamelijk, geestelijk en spiritueel.
Het veranderen van lood in goud symboliseert niet  alleen een fysieke verandering, maar ook de transformatie van gewoontes en emoties in “gouden” gedachten en gevoelens en de overgang van onze donkere kant naar het gouden licht. Door de ontwikkeling van het denken op deze drie niveaus van realiteit tegelijkertijd zou de verlichting (“driewerf de grootste” ) binnen handbereik komen.
Het proces vindt dus niet alleen plaats in het laboratorium maar ook in de persoonlijkheid en de manier waarop de alchemist met anderen relateert.

De oudste en belangrijkste alchemistische bron is de tafel van smaragd. Het betreft een groene steen, waarvan men aanneemt dat het uit smaragd vervaardigd was, waar op cryptische wijze de filosofie beschreven was. De ware herkomst ervan is in sluiers van legenden gehuld, maar men neemt aan dat het duizenden jaren oud is en geschreven werd door Hermes Trismegistus. (Vrij vertaald in het Nederlands “driewerf de grootste”)
Of dit een persoon is of een stroming betreft staat nog ter discussie evenals de plaats van herkomst. Daar de naam verwijst naar de Egyptische god van wijsheid en geschriften Thoth, zoekt men het in die regionen. Het is bekend dat de steen te zien was in Egypte, rond 300 voor onze jaartelling en dat het rond 400 na onze jaartelling is verstopt op de vlakte van Giza om het te beschermen tegen mensen die de inhoud als een gevaarlijk principe beschouwden. Velen nemen aan dat het daar nog steeds verborgen ligt.
De tekst van de smaragden tafel geeft een formule waarop het leven op fysiek, geestelijk en spiritueel gebied kan transformeren:

De tafel van smaragd van Hermes Trismegistus
Het volgende is zonder leugen de waarheid:
Zoals beneden is boven
En zo boven is beneden,
Denk hieraan  tijdens het grote werk
En dat alles ontstaat uit het ene, door bezinning op het ene,
Zo is alles geboren uit deze ene stof door middel van aanpassing.
Zijn vader is de zon, zijn moeder de maan.
De wind heeft het gedragen in zijn buik,
Zijn voedster is de aarde, de vader van de hele wereld,
Zijn kracht is volkomen.
Als deze kracht op aarde is gegoten,
scheidt dan voorzichtig de aarde van het vuur, het fijne van het grove.
Door te werken met groot verstand stijgt deze kracht van de aarde naar de hemel,
Om weer af te dalen naar de aarde en energie ontvangt van het hogere en het lagere.
Zo zal je de glorie van de hele wereld verwerven,
En de duisternis van je wegvluchten.
Dit is de kracht in zijn meest geconcentreerde vorm,
Want het zal elke ijle en vaste stof doordringen.
Zo is de wereld geschapen.
Op de wijze die hier beschreven is zullen wonderlijke transformaties voortkomen.
Daarom wordt ik Hermes Trismegistus genoemd,
Want ik bezit de drie delen van de filosofie van de hele wereld.
Dit is wat ik te zeggen had over de werking van de zon.

De Egyptenaren hadden voor onze jaartelling de reputatie van excellente metaalbewerkers. Volgens Griekse schrijvers gebruikten zij kwik in het proces om goud en zilver te winnen. Een zwart poeder wat door dit proces ontstond, zou de individualiteit van de verschillende metalen bevatten. Dit werd geassocieerd met de onderwereld vorm van de god Osiris en  zou daardoor magische krachten hebben. Van hieruit ontstond de gedachte dat er in de verschillende legeringen en versmeltingen krachten verborgen lagen die het proces van veredeling op gang konden brengen

De zon werd als de oorsprong van al het leven gezien. Volgens de wet zo boven zo beneden zou goud de verstoffelijking van de zon zijn. Door de juiste katalysator te vinden zou men die krachten, verspreid over de lagere metalen, samen kunnen brengen om zodoende zelf goud kunnen maken.

Als het mogelijk was om metaal te veredelen tot goud dan moest het ook mogelijk zijn om een elixer te vinden dat het leven zou veredelen, verlengen of zelfs onsterfelijk te maken. Deze ultieme zoektocht vereiste diepgaande kennis van de natuur een verlichte geest.
Het belangrijkste uitgangspunt van de alchemist is dat alles met elkaar in verband staat.
Alles is één en één is alles. Dit impliceert dat alles kan worden.
Men veronderstelde dat de natuur fundamenteel was opgebouwd uit vier elementen, aarde, water, lucht en vuur en verdeeld was in vrouwelijke en mannelijke aspecten. Deze principes stonden aan de wieg van alle cyclische processen op aarde. In het rijk der planten, mineralen en metalen zag men een hiërarchische opbouw welke tot uiting komt in het feit dat  vergane planten zich door de eeuwen heen, onder invloed van de elementen zich kunnen transformeren tot mineralen of metalen.
De alchemist verbond aan de verschillende stadia in deze hiërarchie een mate van bewustzijn waarmee ze de processen konden interpreteren. Hiervoor werd de alchemie verbonden met de astrologie. Elke plant, mineraal of metaal werd geassocieerd met een astrologisch principe. En zo werd het zichtbaar hoe de materie spiritualiteit herbergt.


De alchemist ontdekt fosfor en dankt god zoals gebruikelijk voor zijn voorgang in de zoektocht naar het alchemistische goud. Schilderij van Joseph Wright 1734 - 1794.

Het grote werk omvat dus het reproduceren van de perfectie in een versnelde vorm en het aanwakkeren van de spiritualiteit in de mens.

Het grote werk is door de alchemisten verdeeld in zeven stappen:

“De vader is de zon.”
Calcinatie: verbranding. Het verhitten van een substantie totdat het compleet verast is.
Het is het zinnebeeld van reiniging door vuur.
Op geestelijk niveau duidt het op het verwijderen van je masker en de overgave aan je ware ik. Op lichamelijk niveau kan het worden gezien als de verbranding van overtollig gewicht door lichamelijke arbeid/training.
Calcinatie correspondeert met Saturnus, Ram en Boogschutter

“De moeder is de maan”
Dissolutie: oplossen. Het oplossen van de assen in water.
Het zinnebeeld van reiniging door water.
Op geestelijk niveau duidt het op het toelaten van het onbewuste, dat wat we bewust bedekt of verstopt hebben en het gevoel laten spreken.
Op lichamelijk niveau kun je het vergelijken met reinigen door middel van water waardoor elke cel in je lichaam gespoeld wordt en aangekoekte delen worden losgeweekt.
Dissolutie correspondeert met Jupiter en Kreeft

“De wind heeft het gedragen in zijn buik.”
Separatie: scheiden. Het filtreren van de oplossing zodat de laatste restjes vervuiling kunnen worden verwijderd en het scheiden van het mannelijke en het vrouwelijke.
Het reinigen door lucht.
Geestelijk gesymboliseerd door het loslaten van zelfopgelegde restricties en het opeisen van je droom.
Lichamelijk gaat het over het volgen en de beheersing van je ademhaling.
Separatie correspondeert met Mars en Schorpioen

“De voedster van de aarde.”
Conjunctie: verbintenis. Het samenvoegen van de gescheiden principes die overgebleven zijn na de separatie
Het herenigen van het verstand en het gevoel.
De reiniging door aarde.
Geestelijk: De ontwikkeling van intuïtie. Het bewust zijn van de tegengestelde principes in je zelf.
Lichamelijk: Het gebruik van seksuele energie om je zelf te transformeren, zoals tantra.
Conjunctie correspondeert met Venus en Stier

“Scheidt dan voorzichtig de aarde van het vuur, het fijne van het grove.”
Fermentatie: rotting en gisting. De stof laten rotten waardoor het gaat gisten
De dood en wederopstanding van de vernieuwde geest.
Geestelijk: meditatie, contact maken met het hogere.
Lichamelijk: Het aanwakkeren van de kundalini , de levenskracht die de chakra’s met elkaar verbind waardoor de energie vrijelijk kan doorstromen. Yoga is hiervoor een veel gebruikte techniek.
Fermentatie correspondeert met Mercurius, Leeuw en Steenbok

“Door te werken met groot verstand stijgt deze kracht van de aarde naar de hemel,
Om weer af te dalen naar de aarde en energie ontvangt van het hogere en het lagere.”
Distillatie: Het koken en condenseren van de stof  om een hogere concentratie en zuiverheid te verkrijgen.
De ontdekking van de objectieve waarheid.
Geestelijk: Het ontdoen van emotionele en sentimentele verbindingen. Het loslaten van het wereldse
Lichamelijk: De ontwikkeling van het derde oog
Destillatie correspondeert met de maan, Maagd en Weegschaal

“Dit is de kracht in zijn meest geconcentreerde vorm,
Want het zal elke ijle en vaste stof doordringen.”
Coagulatie: stolling. Het vast laten worden van de vloeistof
De ontstaan van het gouden bewustzijn, de steen der wijzen.
Geestelijk: Een onbeperkt vertrouwen.
Lichamelijk: De vorming van het gouden licht dat uit de kruinchakra stroomt wat contact heeft met het al.
Coagulatie correspondeert met de zon. Tweelingen, Vissen en Waterman.

De echte alchemist nam zijn werk zeer serieus en gebruikte zijn kennis niet om rijk te worden. De alchemisten waarvan men vermoed dat het ze gelukt is om daadwerkelijk goud te maken gebruikten dit om de medemens te helpen.
Alchemisten vonden het belangrijk dat de kennis en wijsheid alleen door die mensen gelezen werd die er ook werkelijk klaar voor waren. De meeste alchemistische teksten en afbeeldingen staan dan ook bol van de symboliek en vaak werd er geschreven in metaforen.
Naast het feit dat de alchemisten aan de wieg stonden van de tegenwoordige chemie en belangrijke ontdekkingen hebben gedaan die in de scheikunde nog steeds gebruikt worden, is ook hun filosofie nog steeds springlevend en vind men de facetten terug in vele godsdiensten en spirituele bewegingen.

Bronnen:

Alchemie & Mystiek - Alexander Roos
Het boek der Alchemie - Francis Melville

©ezinenieuwemaan 2006







Ex Voto

Ex voto is een Latijns woord en betekent letterlijk "“uit belofte"”.  Het is de naam voor offers aan  god,  Jezus,  Maria  of  heilige in de (rooms)(orthodoxe) katholieke kerken.
Ze worden geschonken om een gunst af te smeken, te danken voor een mirakel, om te genezen  of een gebeurtenis te herdenken. Het votief zoals het algemeen genoemd wordt, hoeft niet waardevol te zijn, maar staat altijd symbool voor de intentie waarmee het geschonken wordt.
Je vindt ze in kapelletjes en kerken, op bedevaartplaatsen en altaren  bij beeltenissen van heilige figuren.


Votieven komen in vele vormen en maten:
De epigrafische ex voto is een tegeltje van steen of emaille met daarop de naam van de heilige en een dankbetuiging. Deze vorm zie je nog wel in de zuidelijke provincies van Nederland.


Morfologische ex voto,circa 1950,frankrijk. privé collectie Nieuwe maan. Foto: Nieuwemaan


De morfologische ex voto is vooral populair in zuid europa zoals Griekenland en Italië. Daar noemt men ze tamata.  Het betreffen tinnen of verzilverde representaties van lichaamsdelen. Zij worden geofferd om genezing te vragen over het betreffende lichaamsdeel . Ex voto’s van dieren dienen om de veestapel te behoeden of ter  bescherming van een huisdier. Soms zijn de votieven symbolisch bedoeld. Een hond kan staan voor trouw, een oor om een betere luisteraar te zijn.


Tamata in kapelletje op Kreta. Foto: Nieuwemaan

In Spaans sprekende landen zoals Mexico spreekt men van milagro. Daar zijn de votieven in de vorm van kleine schilderijtjes, geschilderd door de plaatselijke kunstenaar op een plaatje tin. De voorstelling verhaalt over de gebeurtenis  en de heilige die het ‘wonder” liet geschieden. Dit kan de geboorte zijn van een kind, maar ook de goede afloop van een operatie of het overleven van een overval. Velen dragen het onderschrift VFGA voor  Votum Fecit Gratiam Accepit wat “"gelofte gemaakt genade ontvangen"” betekent.

In de middeleeuwen waren kaarsen met de lengte van de persoon die genezen was,  of het gewicht in graan, brood of kaas van de persoon in kwestie populaire ex voto’s . Rijke personages offerden gouden beelden of lieten een geheel nieuw kapelletje bouwen als ex voto.

In Kerken vlak bij zee zijn nog steeds modellen van schepen te zien die als ex voto geofferd zijn voor een behouden vaart, of het overleven van schipbreuk. 
Er zijn in Nederland oude votieven gevonden uit de 3de eeuw. Geofferd aan Nehalennia, godin van de vruchtbaarheid, maar vooral  beschermvrouwe van reizigers en handelaren in het Noordzeegebied.  Op één van de offerstenen valt de volgende inscriptie te lezen: “
voor Nehalennia. Marcus Exingius Agricola, burger uit Trier, zouthandelaar in Keulen.
Eindigend met V.S.L.M., (Votum solvit libens merito)”,  Latijns voor “"Heeft zijn gelofte ingelost, gaarne en met reden"”.
Votief stenen aan Nehalennia werden vooral geofferd door handelaren voor een behouden vaart naar Brittannië.

Als laatste zijn er de gebruiksvoorwerpen die werden geofferd als Ex voto. Met name op bedevaartplaatsen zoals Lourdes zijn vele krukken en loopstokken achtergelaten. Maar er werden ook wel persoonlijke sieraden omgesmolten om er een halo , kroontje of sieraad van te maken die het heilige beeld konden sieren.

Tegenwoordig zijn er niet zoveel ex voto meer te zien in Nederland. De hoogtijdagen van dit fenomeen lag tussen 1850 en 1950. Geïnspireerd door de tradities uit de middeleeuwen had het gewone volk behoefte om op hun eigen manier het geloof te beleven daar men in de kerk geen of weinig aansluiting vond bij de geestelijken en zich meer toeschouwer als deelnemer voelde.
Nu zien we ex voto vooral in de vorm van waxinelichtjes, bloemen en handgeschreven dankbriefjes.


dank briefjes en votief steen in wegkapelletje in Weris.
Foto: Nieuwemaan

De kerken hebben altijd wat argwanend tegen ex voto aangekeken. Het heeft immers nogal wat heidense elementen. Het vragen om een gunst of een wonder, vergezeld met een gebed en een offer kan makkelijk worden vertaald in een magisch of heidens ritueel.
De gewoonte van het aanbieden van geschenken aan goden of geesten om hen gunstig te stemmen of te bedanken voor hun bescherming gaat terug tot het oude Mesopotamië en Egypte. In Etruskische en Romeinse tempels hingen de geschenken, donaria genaamd,  aan de muren naast de beelden van de goden. Elders werden donaria geplaatst naast een heilige boom of begraven rond offeraltaren . Eenmaal opgenomen in de christelijke religie werd deze gewoonte uitgelegd als een ontroerende uiting van het geloof in "de onzichtbare draad die de mensheid verbindt met het bovennatuurlijke”.  

Smeken om een wonder vergezeld met een offer werd  in de katholieke kerk wel gezien als een  denigrerend gebaar naar god alsof er onderhandeld moest worden om een wonder. Het zou ook geen vertrouwen tonen, daar een gebed voldoende zou zijn om gehoord te worden.
Maakt dat een votief geschenk profaan of devotioneel?  Is het heidens of toont het openlijk eerbied voor de god, godin of heilige in kwestie? Aan de andere kant groeide het bezoekersaantal van een kerk aanzienlijk als er veel votieven te zien waren.  Dat waren dan weer meer zieltjes die “gered” konden worden. Uiteindelijk heeft de katholieke kerk besloten het te zien als publiek bevestigingen van Gods constante krachtige aanwezigheid.

In de orthodoxe kerken ziet men de kerk zelf meer als een symbool voor het goddelijk koninkrijk waar de mens zich middels een ex voto symbolisch toe kan voegen, en daarmee hun relatie met spirituele wezens kunnen uiten.

Hoe dan ook heeft het de mens een middel gegeven waarmee zij het gevoel heeft  invloed en vertrouwen te kunnen hebben op de gebeurtenissen in het leven. Votiefgeschenken zijn vooral populair in onzekere tijden.


©ezinenieuwemaan 2014.

Bronnen:Ex  Voto : Images, Organe, Temps. - Georges Didi  Huberman
Faith and Transformation: Votive Offerings and Amulets from the Alexander Girard Collection.  - Doris Francis and Paul Smutko
votive und Weihegaben Des Katholischen Volks in Süddeutschland. -  Richard Andrée






....
...


Site Map