nieuwe maan
Welkom De maan De Natuur De Magie De Mystiek
 

Wat vind ik hier?

Lees hier hoe een steen in al zijn hoedanigheden kan inspireren en stimuleren.

Belangrijke links

Gastenboek

Kalender

Weblog

website overzicht

Startpagina

Contact

Linkpagina



Mucha edelstenen

smaragd


robijn


amethist


topaas

In deze serie
(uit 1900) belichamen de vrouwen edelstenen. In elk paneel is het kleurenschema aangepast aan de kleur van de edelsteen. Het resulteert in een harmonieus geheel welke de ogen streelt.
 
























































Hagstone





Adderstone











Deze addersteen is gevonden in 1836 in de kelder van een oud huis. Ze is te zien in het
Carmarthenshire County Museum in Carmarthen, zuidwest Engeland. Plaatselijk wordt de steen maen glain, Glain Neidr of Maen Magi genoemd.



Kikimora



































































Bezoar










bezoar zoals te zien in het Museum voor Natuurwetenschappen
Vautierstraat 29 - 1000 Brussel








Chinees zilveren armband met een bezoar waarin een gezicht is gesneden.
prive collectie.
Foto: Rob Birt


Enteroliet

Mensen kunnen ook bezoars ontwikkelen. Dit wordt een enteroliet genoemd. Het kan ontstaan doordat de ontlasting te lang in de darm blijft. De ontlasting wordt hierdoor harder en er kan zich een darmsteen vormen.
 Dit komt bijvoorbeeld voor bij langdurige obstipatie (moeizame stoelgang), een afsluiting of verstopping ergens in de darmen, of een divertikel (uitstulping van de darmwand). Als iemand weinig drinkt of uitgedroogd is, is het risico op een enteroliet nog groter. Soms ontstaat een enteroliet rondom vreemd materiaal in de darmen. Dit wordt dan ook wel een bezoar genoemd. Een voorbeeld hiervan is een trichobezoar. In deze enteroliet worden haren gevonden. Dit komt wel eens voor bij kappers, door het ongemerkt binnenkrijgen van haartjes
bron: medicinfo.nl






































































































































































































































































Rouwjuweel

Mooi voorbeeld van een rouwjuweel: een hangertje gemaakt van git met daarin een haarlokje en de foto van de overledene. Git was op de top van zijn populariteit in het midden van de 19e eeuw toen Koningin Victoria het uitkoos voor haar rouwjuwelen.









































































































Landgoed Kernhem

Het landgoed Kernhem is een interessante plek om te bezoeken. In 2009 zijn in de omgeving sporen gevonden van nederzettingen uit de steentijd. In deze periode hadden onze voorouders nog geen vaste verblijfplaats. Mensen trokken door het landschap op zoek naar wild en eetbare planten. Van een aantal culturen uit deze periode is bekend dat ze in groepen van ongeveer vijftig personen leefden en zich verplaatsten van nederzetting naar nederzetting, soms in een vaste jaarcyclus. Er liggen grafheuvels uit de Bronstijd (1500 v.o.j.) en men vermoed dat de Germanen er offers brachten aan hun zonnegod.

De Hanepol en de Vissenkom zijn gemarkeerde plekken in het bos die als zonneschouwplaats gefungeerd zouden hebben. Echter andere bronnen zeggen dat deze plekken zijn aangelegd in de 18de eeuw om het bos een wat meer romantische Engelse landschapsstijl te geven.

Het landgoed uit 1803 is gebouwd op de fundamenten van een kasteel. Het kasteel en het landgoed kent een rijke historie. De oudst bekende heer van het kasteel was Udo den Bose die in 1453 het gebied als leengoed bezat van de hertog van Gelre. In die tijd diende het kasteel als vestiging en werd er voedsel en brandhout geproduceerd.

Een bewoonster van het kasteel zou nog altijd rusteloos rondwaren in het bos, wachtend op de terugkeer van haar geliefde. Het witte wief, zoals zij genoemd wordt, zie je o.a. terug in het gelijknamige stripverhaal van Suske en Wiske, wat losjes gebaseerd is op deze legende. Volgens Ed Vos zijn op het landgoed regelmatig orbs waargenomen en is het een trefpunt van enkele leylijnen. Onder het landgoed lopen volgens overlevering vele geheime gangen, die naar andere krachtplekken leiden zoals de paasberg.

Aan de Doolhoflaan, waar ook de bloedsteen ligt, staan beuken die daar in 1735 geplant zijn. Zij dienen als verblijfplaats voor 7 soorten vleermuizen. De bomen worden als in een reservaat behandeld voor deze populatie en zodoende niet gesnoeid. Er wordt dan ook gewaarschuwd voor de kans op vallende takken. Dood hout is een belangrijke bron van voedsel voor flora en fauna. In de herfst zijn hier opvallend veel heksenkringen te zien.(Paddenstoelen in een kring)

De naam van het landgoed zou een verbastering zijn van "keerum", het dialect voor "keer om". De spanjaarden die in 1624 het landgoed plunderden keerden om nadat ze meenden het trompetgeschal gehoord te hebben van de troepen van prins Maurits. Dit bleek echter een jager in de buurt te zijn die op zijn jachthoorn oefende.

Er is ook een kaasje vernoemd naar het landgoed. Een Nederlandse kaas, ontwikkeld door het Nederlands Instituut voor Zuivelonderzoek, het NIZO in Ede. Maar Edese kaas klonk niet aanlokkelijk genoeg. Adres van landgoed Kerhem: Kernhemseweg 7 6718 ZB Ede

 
Op deze pagina:

De verzorging van edelstenen en mineralen
Paramoudra, Hagstone, Addersteen
Bezoar
Maansteen
Git
Zwerfkeien in Nederland


De verzorging van edelstenen

De werking van edelstenen berust op de uitwisseling van fijnstoffelijke energie. Tijdens het gebruik wordt positieve energie afgegeven en negatieve energie opgenomen. Deze eigenschap maakt het noodzakelijk de steen van tijd tot tijd te reinigen en opnieuw op te laden.
Ook als een steen net is aangeschaft of als cadeau wordt verkregen is het noodzakelijk om eerst te reinigen. De steen is door meerdere handen gegaan en heeft overal energieën op gepikt. Regelmatig gereinigde stenen hebben minder kans dof te worden of te barsten.

1x per maand reinigen is voldoende. Zorg dat de stenen niet op of vlakbij een energetische stoorbron liggen. Denk daarbij aan elektrische apparaten en eventuele aardstralen. Gebruik nooit chemische middelen om stenen te reinigen!

Ontladen.

De meest gebruikte methode om een steen te ontladen is water. Water heeft het vermogen om energieën op te nemen en vast te houden. Een geschikt medium om te reinigen. Elk soort water voldoet, maar bronwater of stromend water hebben de voorkeur.
Voorbeelden:
Leg de steen 24 uur in een glas bronwater.
Leg de steen in een glas en laat er 10 minuten kraanwater overheen stromen.
Leg de steen in een kamerfontein waarvan het water ververst is.
Als er een bron of helder stromend beekje in de buurt is dat natuurlijk ideaal.
In stilstaand water kunnen er luchtbelletjes op de steen ontstaan. Beschouw dit als een teken dat de negatieve energie de steen verlaat. Hoe meer luchtbelletjes, hoe langer de steen nodig heeft om zich te ontladen. Ververs het water tot dat er geen luchtbellen meer ontstaan.

N.B. Niet alle stenen zijn geschikt om te reinigen met water. Stenen die ijzer bevatten kunnen oxideren als ze lang in water staan. Stenen zoals haliet en seleniet lossen op. Lapis lazuli, malachiet en turkoois zijn poreus en kun je beter in de aarde reinigen.

Het is belangrijk om één soort steen tegelijk te ontladen. Elke steen heeft een andere energie. De verschillende energieën zullen de stenen vermoeien.
Zeker als een steen van iemand anders is geweest en bij ernstige spanningen is het noodzakelijk om uitgebreider te ontladen.
Na de reiniging met water wordt de steen in aarde begraven. Aarde heeft een vitaliserende werking omdat dit het element betreft waarin de steen is ontstaan. De natuurlijke magnetische kracht van de aarde trekt alle negatieve energie uit de steen. Dit kan in een pot of een veilige plek in de tuin. Na 3 dagen kun je hem afspoelen en snel door een vlam halen. Ook met de vlam moet je weer oppassen.
Sommige stenen zijn hittegevoelig. Door de plotselinge temperatuurwisseling kunnen ze barsten, smelten of smeulen. Let op bij Git, (kan gaan smeulen) versteende harsen zoals barnsteen en kopal, (gaan smelten) amethist, (kan verbleken of kleurloos worden bij sterke verhitting), bergkristal, (kan breken bij plotselinge temperatuurwisselingen), lapis lazuli, (sterke verhitting vermijden) malachiet, (vermijd plotselinge temperatuurwisselingen) toermalijn, (kleur verandert bij sterke verhitting) turkoois, opaal en parel (gevoelig voor alle hitte). Bij de verhitting van pyriet komt giftige zwaveldamp vrij.

Met de volgende methoden om te reinigen heb ik geen ervaring. Voor de volledigheid benoem ik ze even:
Water met als toevoeging de etherische olie van lavendel. Prima, maar ik zou toch bang zijn voor de inwerking van de olie op de voornamelijk zachtere stenen.
Water met als toevoeging de Bachbloesem Crap Apple. Crap Apple is de reiniger onder de Bachbloesems en deze methode lijkt me geschikt bij de zwaar vervuilde stenen.
Het gebruik van zeezout of ozaliet. De stenen worden in het zout gelegd.
De methode is erg agressief. Zout trekt water aan en vooral de poreuze stenen zullen hierdoor uitdrogen en kunnen barsten.
Wierook: De stenen beroken met salie, mirre of lavendel.
Luchten: Plaats de stenen in de openlucht zodat de wind er langs kan spelen.
Reiki: Als je geïnitieerd bent kun je Reiki gebruiken om de steen te ontladen.
Visualisatie: Als je getraind bent in visualisaties stel je jezelf voor hoe alle negatieve energie van de steen in de aarde verdwijn.
Met de twee laatst genoemde methodes is het ook mogelijk om de steen weer op te laden.

Opladen.

De meeste stenen kunnen worden opgeladen in de zon. Direct zonlicht is niet noodzakelijk en voor stenen die mangaan bevatten zelfs niet wenselijk daar zij door direct zonlicht zullen verkleuren. (zoals amethist, rozenkwarts, oranje calciet en turkoois) Bollen en puntige stenen kunnen werken als een vergrootglas.
Houd hier rekening mee zodat er geen brand ontstaat.
Wil je wat genuanceerder te werk gaan dan kun je de volgende regels toepassen:
Heldere stenen of stenen die behoren tot de geest opladen in de zon.
Doorschijnende stenen of stenen die behoren tot het gevoel opladen in de volle maan. Rekening houdend met het doel van de steen zou je kunnen beslissen om een steen bij wassende of afnemende maan op te laden.
Opaque (ondoorzichtig) stenen kunnen wat langer in de aarde blijven.
Andere oplaad methoden:
Onder een goed gerichte piramide. Piramides generen negatieve ionen die vitaliserende werken. Bovendien hebben ze een balancerende uitwerking op elektromagnetische straling.
Met behulp van de vibraties van een klankschaal of Tibetaanse bellen.
Op een cluster of in een geode van gelijkgerichte mineralen. Dus bergkristal op een bergkristalcluster, enz.

Mocht je steen ondanks je zorg toch gaan scheuren of verkleuren, dan is de opgenomen spanningsenergie te groot geweest. Dit is een goed teken, de steen heeft dan heel goed gewerkt. De steen is echter niet meer werkzaam, je zult een nieuwe moeten aanschaffen. Gooi de uitgewerkte steen niet zomaar weg. Het is een mooi gebaar om de steen weer terug te geven aan moeder aarde, de oorspronkelijke plaats van de steen. Zoek hiervoor een mooi plaatsje in je tuin of de natuur. Bedank de steen voor zijn bewezen diensten, en begraaf haar met respect.
Nog iets om over na te denken:
Je gedachten hebben effect op je stenen. Stenen absorberen altijd jouw energie of die nu positief of negatief is. Dat is heel belangrijk om te weten. 
In periodes dat je niet lekker in je vel zit zullen je stenen vaker gereinigd moeten worden. Aan de andere kant kun je positieve gedachten inzetten om de stenen te activeren. Door middel van een ritueel kun je de steen opladen met kracht of een wens.




De Paramoudra, Hagstone en Addersteen

Een paramoudra is een steen met een natuurlijk gevormd gat erin. Over het ontstaan van dit gesteente doen verschillende theorieën hun ronde.  Het betreft meestal een vuursteen waarin een zachter gedeelte zat wat door water is weggesleten. Het zachtere gedeelte zou een fossielrest kunnen zijn geweest, zoals een stekel van een zee-egel. Dit zou een verklaring geven voor de paramoudra’s met gaten van slechts 3 tot 9mm in doorsnee. Een theorie waaraan de paramoudra zijn naam heeft te danken is die waarbij men denkt dat het vuursteenafzettingen betreft rond de graafgangen van o.a. borstelwormen, in het Latijns  Bathichnus paramoudrae  genaamd. Een derde versie spreekt van vuursteenafzettingen rond gaskraters in zee. Stenen met meerdere gaten werden eerst gezien als fossielen van zeesponsen, maar nu gelooft men dat ook deze stenen van anorganische oorsprong kunnen zijn.
Paramoudra’s zijn er in alle vormen en maten en worden gevonden aan de kust of in omgeploegde weilanden. De steen komt met vele namen en heeft in elke streek zijn eigen waarde of kracht.

 In Duitsland noemt men de steen Hühnergott. De steen zou bescherming bieden tegen Kikimora, een vrouwelijke huisgeest/heks uit de Slavische mythologie.  Zij heeft een bochel, een hoofd zo klein als een vingerhoed, een lijf zo dun als stro en voeten als kippenpoten. Zij zou de geest zijn van ongedoopte kinderen. Ze leeft achter het fornuis en controleert of de het huis netjes is en de kippen goed verzorgt. Zo niet dan zou zij kinderen s ’nachts in hun slaap storen. Een boze Kikimora kan gunstig gestemd worden door de pannen en potten te wassen met varenthee. Met een Hühnergott aan de deurpost zou zij uit het huis geweerd worden.

In Engeland spreekt men van de Hagstone. De steen was en is nog steeds een geliefd talisman tegen het kwaad en brenger van geluk en wijsheid. De vondst van zo’n steen werd gezien als een gunstig teken van de Godin Diana. De Hagstone  werd aan de deur of stalpost bevestigd met een grote ijzeren spijker. IJzer zou de kracht van de steen vergroten. Hiermee werd voorkomen dat duistere entiteiten binnen konden dringen of dat heksen s ’nachts de paarden zouden stelen om naar hun sabbat af te reizen. Vissers bevestigden de stenen aan hun boot of de touwen van hun netten om een goede vangst te bewerkstelligen. Hangend aan fruitbomen zorgde het voor een rijke oogst.
Kleine hagstones werden om de hals gedragen om ziekten te genezen, met name bij problemen aan de wervelkolom.  Voor het slapen gaan werd de talisman aan het bed gehangen en gaf het bescherming tegen Hagriding . Deze term staat voor de nachtmerrie die gepaard gaat met grote angst, een beklemmend gevoel op de borst, het idee klaarwakker te zijn maar met de onmogelijkheid om te kunnen bewegen of te spreken. Men dacht dat de heks op de buik van het slachtoffer gingen zitten en hun krachten wegnam.

Een andere veel gebruikte naam voor een steen met een gat is addersteen. De steen kan worden gevonden in de lente als de adders uit hun winterslaap komen. Zij verzamelen zich dan in grote getale voor een ritueel gevecht, wellicht om hun territorium af te bakenen. Tijdens deze gebeurtenis spugen de slangen een substantie, wat over de kop van de adder glijd en via zijn staart op de grond achterblijft.  Eenmaal opgedroogd zou de steen een glasachtig uiterlijk en een vaal groene of beige kleur hebben. Alleen de echte adderstenen blijven drijven op water. Het was een heilig amulet van de druïde. Met de steen kon hij onzichtbaar zijn, de toekomst voorspellen en waardevolle spullen opsporen.  De steen zou helende krachten hebben bij oogproblemen.
Het is de vraag of er werkelijk een steen van deze substantie bestaat. Er wordt geopperd dat het in wekelijkheid om glas gaat, en dat ingewijden in die tijd al wisten hoe glas te produceren.

De associatie van pamoudra’s met magische krachten  ligt wellicht in het feit dat ze  met hun vorm tegenpool zijn van het fallische symbool. Ze vertegenwoordigen het vrouwelijke principe en symboliseren geboorte,  vruchtbaarheid en de doorgang naar iets nieuws.  De Strega in Italië geloofden dat als je door het gat keek je een andere wereld kon schouwen. Hiermee kon je nieuwe inzichten verkrijgen.
Het principe van de doorgang zien we ook terug bij megalieten zoals Maen An Tol. Deze megaliet heeft een groot gat in het midden waardoor mensen kropen voor genezing, baby’s werden gezegend met een lang leven en waardoor handen werden geschud om een besluit te bezegelen. De doorgang werd beschouwd als een plek waar verleden, heden en toekomst samenkomen en hergeboorte plaats vond.

©ezinenieuwemaan 2014



Bezoar

Bezoars zijn versteende massa’s die gevonden worden in de maag van de Bezoargeit. Haren en resten plantaardig voedsel (cellulose) blijven zolang achter in de maag dat het versteend. In jaren groeit de steen gelaagd aan en kan de hele maag opvullen. Soms zijn ze bros en licht van gewicht, maar kunnen ook zwaar en hard zijn. Ze kunnen alle vormen en kleuren hebben.
Bezoars worden ook wel in andere zoogdieren gevonden, met name de herkauwers. Zelfs mensen kunnen een bezoar ontwikkelen. Vaak is er dan sprake van een vertraagde maagdarm functie, kinderen die op hun haar kauwen of dat iets onverteerbaars is gegeten waar voedselresten aan vast koeken. Er bestaan drie soorten Bezoar, afhankelijk waaruit ze zijn opgebouwd:  Phytobezoars (plantaardig), Pharmacobezoars (medicijnen) en Trichobezoars (haren). Behalve in de maag worden Bezoars ook wel aangetroffen in het eerste deel van de dunne darm.


Bezoargeit, volwassen mannetje. Fotograaf onbekend.


Bezoars hebben een lange historie als zijnde bijzonder geneeskrachtig en magisch. Tussen de 11de en de 19de eeuw was ze bijzonder populair. Het woord is afgeleid van het Arabische Badzehr (antidota) en het Hebreeuwse behalzazar, wat meester van het vergif betekent. De steen werd aldus hoog geacht tegen allerlei vergiftigingen. Daarnaast zou een bezoar geluk, rijkdom en macht brengen en magische krachten bezitten.
De steen werd daartoe gedragen als talisman, gezet in een ring of als magisch ornament in huis gezet. De verhalen rondom de steen maakte dat vele apothekers er mee aan de slag gingen om de meest fantastische medicijnen er van te fabriceren. Daartoe werd de steen vermalen en eventueel gemengd met andere obscure ingrediënten. Ingenomen zou het zweten opwekken waardoor de ziekte door de huid het lichaam zou verlaten. De steen of het poeder ervan werd op slecht genezende wonden gelegd of de patiënt werd aangeraden de steen een tijd in de mond te houden zodat de ontgiftende kracht zijn werk kon doen.

Door de zeldzaamheid en populariteit waren de kosten van een Bezoar voor die tijd al toren hoog. De Bezoar die Piet Hein meebracht met zijn Zilvervloot ligt nog altijd in het farmaceutische museum te Amsterdam. De steen bracht in 1736 al 2600 gulden op!
Alleen welgestelden waren in de gelegenheid gebruik te maken van de veronderstelde krachten. En juist daar vond de steen gretig aftrek. De rivaliteit om status en macht maakte dat er nogal eens mensen vermoord werden om hogerop te komen. Vergiftiging door middel van arsenicum was de meest populaire manier. Doordat er vaak geen betrouwbare medici en/ of antidota voorhanden waren zochten de welgestelden zelf naar oplossingen. De bezoar leek hiervoor uitkomst te bieden. De steen lag daartoe continu in de drinkbeker en zou al het eventueel aanwezig gif absorberen. Anderen droegen de steen aan een ketting en dompelde de steen in elk drankje wat gedronken werd.

Bezoar zoals ze te zien is in het Duitse Farmacie Museum in het Heidelberg kasteel. foto:Gerhard Elsner


De steen werd op grote schaal vervalst en voor steeds meer kwalen voorgeschreven zoals de pest, rabiës en epilepsie. Uiteindelijk werd het ongeloofwaardig dat een steen tegen zoveel kwalen zou kunnen helpen. Tevens werden geneesmiddelen tegen het eind van de 18de eeuw ontdaan van hun magische eigenschappen en verdween haar populariteit.
Toch blijkt er een bron van waarheid te zitten achter dit verhaal. Onderzoek heeft aangetoond dat de steen inderdaad instaat is om de giftige bestanddelen van arsenicum, arsenaat en arseniet, om te zetten in fosfaat of te binden met sulfer. Sulfer is vooral te vinden in de eiwitten van haren, één van de belangrijkste bestanddelen van de bezoar steen. Daar de steen vaak calciumcarbonaat bevat zou het dezelfde werking kunnen hebben als zuiveringszout of  houtskool door zuren en vergiften op te zuigen en te neutraliseren.

Maar de legende leeft voort en Bezoars worden nog steeds aangeboden als stenen met magische krachten waar dik voor betaald moet worden. Aangezien het dier eerst zal moeten overlijden alvorens zo'’n steen bemachtigt kan worden en het feit dat er dik geld aan verdiend wordt roept bij mij een aantal ethische vragen op.

 ©ezinenieuwemaan 2014




De Maansteen

De maansteen is er in vele varianten. De meest bekende zijn de beige, roze of gele soorten. Deze stenen zijn half doorzichtig en hebben allen een parelmoerachtige glans. In cabochon geslepen exemplaren is het kattenoogeffect te ontwaren. Deze stenen komen voornamelijk uit Canada. De heldere varianten hebben een wit of blauw schijnsel als je de steen bij een lichtbron kantelt.
Het is aan deze glans waaraan de steen zijn naam heeft te danken. De glans ontstaat tijdens de afkoeling van de kristallen waarbij het natriumveldspaat zich van het kaliumveldspaat onttrekt. Hoe fijner deze deeltjes, hoe intenser het iriserend effect.  Zou de steen wederom verhit worden dan stopt dit splitsing proces en verdwijnt ook de glans. 

De Romeinen gebruikten de steen in hun sieraden en geloofden dat de steen werd gevormd door het licht van de maan. Het blauwe schijnsel was het licht van de maangodin die in de steen leefde en veranderde gelijk de maanfase. Het gezicht van de maangodin zich daarin kon manifesteren.
In India wordt zij beschouwd als een heilige steen. Voor hen is de maansteen een symbool van het derde oog en het verheldert je spiritualiteit. De steen wordt daar alleen op een gele stof gepresenteerd, want geel is een heilige kleur. Het is een populair geschenk bij huwelijksfeesten, daar het de pasgetrouwden geluk en liefde zal schenken en bescherming bied tegen het boze oog. In de ayurveda wordt de maansteen geassocieerd met het hartchakra. Ze verminderd angst en stress  en transformeert deze in zelfvertrouwen zodat je gebalanceerd en creatief kunt reageren op situaties.
De Chinezen geloven dat zij yin en yang balanceert, zodat de persoon in harmonie een vruchtbaar leven zal leiden. Aziatische volkeren wezen op het feit dat als de volle maan te zien is er geen regen is en de maansteen dus geen tranen zou veroorzaken.

regenboogmaansteen met gezichtje. foto:R.Weller/Cochise College

Volgens Agrippa helpt de steen in het voorzien van gebeurtenissen. Daartoe plaats je de steen onder je tong en denkt aan een gebeurtenis in de toekomst. Als je hart sneller gaat kloppen zal de gebeurtenis plaatsvinden, blijft je hart rustig dan zal de gebeurtenis geen doorgang hebben. Op de eerste dag van de maanfase heeft de steen een uur deze kracht. Op de tiende dag van de maanfase het eerste en tiende uur. Andere bronnen vermelden dat je met afnemende maan de steen onder je tong moet plaatsen om voorspellingen te kunnen doen. Als geliefden tijdens volle maan een steen onder de tong nemen zouden ze hun toekomst samen kunnen voorzien.
Met een maansteen onder de tong zou je korte termijn geheugen versterkt worden. Ideaal om gebruik van te maken als je de avond voor je examen nog zit te blokken.

Door haar connectie met water en de maan wordt er in veel culturen aangenomen dat ze positieve invloeden heeft op het plantenrijk. Daartoe wordt ze gedragen tijdens het bewerken van het land. Niet eens zo gek, daar de maansteen je verzorgende kwaliteiten stimuleert. Gehangen in bloeiende vruchtbomen zorgt zij voor een rijke oogst.
Ze is altijd populair geweest bij reizigers, want ze zou bescherming bieden op zee en bij nacht.

Maansteen is een mooie steen om aan je geliefde te schenken, vooral als je ruzie hebt gehad. Met deze gift zal de vrede snel wederkeren. Ze ondersteunt de onvoorwaardelijke liefde en waardering voor elkaar. Gegeven met volle maan zal de relatie voor altijd vol tedere passie zijn. Ze wordt ook wel geschonken op de 13de trouwdag. Ben je alleenstaand, draag dan de steen om liefde in je leven te brengen. Ze helpt je open te staan voor de liefde van anderen.

De maansteen is een persoonlijke steen. Zij voegt niets toe en neemt niets weg, zij reflecteert je persoonlijkheid. Daarom wordt er wel gezegd dat de steen “dat wat is” conserveert. Ze helpt je in contact te komen met je wensen en emoties. Al wordt de steen als typisch vrouwelijk bestempeld, ook mannen hebben er baat bij om in contact te komen met hun gevoel en hun vrouwelijke kant.
De roze maansteen werkt vooral aan het zelfvertrouwen en de beige stenen helpen je mee te gaan met de stroming.
Als steen van de maangodin heeft ze een kalmerende energie en kan ze ingezet worden bij alle maanvieringen. Je sensitiviteit, intuïtie en psychische krachten worden versterkt. Ze is een goede steen om te mediteren op je innerlijke groei en kracht. 

Zij is de vruchtbaarheidssteen bij uitstek. Uit eigen ervaring heb ik gezien hoe vrouwen met een niet vervulde kinderwens met de hulp van maansteen alsnog zwanger raakten. De maansteen reguleert de hormonen en daarmee je maandelijkse cyclus. De zwangerschap en de bevalling worden door haar gesteund. Ook bij klachten van P.M.S. en de menopauze kan zij worden ingezet. Maanstenen absorberen pijn en regenereren de weefsels. Verder is ze inzetbaar bij oedemen, maagklachten en obesitas (overgewicht).
Om slapeloosheid of nachtmerries te verdrijven leg je een maansteen onder je kussen. Er wordt wel gezegd dat als je van een maansteen droomt dit een teken is van aankomend gevaar. De maansteen past bij verharde en verbitterde mensen.

Verzorging van je maansteen:
De steen is gevoelig voor hitte en licht. Doordat ze relatief zacht kan ze gemakkelijk beschadigen. Reinig haar in stromend water en laad haar op in het licht van de  wassende maan.

De beste maansteen is helder als bergkristal en heeft een intens blauw iriserend effect. Andere maanstenen geven een wit schijnsel, welke minder waardevol wordt geacht. De mooiste stenen worden in Sri Lanka gevonden.  Met hardheid 6 is de steen makkelijk te bewerken. Vooral de jaren twintig werd er in de Art Nouveau veel gebruik gemaakt van deze steen. De maansteen is de waardevolste steen in de groep veldspaten.
De maansteen kan worden ingezet als vervanging van de parel. Als geboortesteen past ze bij het sterrenbeeld kreeft. De maansteen is qua uiterlijk makkelijk te verwarren met seleniet (gips). Deze steen is zeer zacht, je kunt er met je nagel in krassen.

Nog een grappig weetje:
Nadat Neil Amstrong en Buzz Aldrin  op de maan waren geland, zocht de staat Florida naar een symbool dat deze gebeurtenis zou memoreren. Daartoe werd op 20 mei 1970 de maansteen als officiële staatssteen benoemd. Ironisch genoeg komt de maansteen van nature niet voor in Florida en werd zij natuurlijk ook niet op de maan gevonden.

©ezinenieuwemaan 2014




Git

Git is net zoals barnsteen, koraal en parel een edelsteen van organische oorsprong. Het is verbrand hout dat in stilstaand water is gevallen en langzaam fossiliseerde op ongeveer de zelfde manier waarop steenkool gevormd werd. Onder de microscoop is de hout structuur nog te zien, soms zijn er zelfs jaarringen.
De steen is opaque (ondoorzichtig), donkerbruin tot zwart en licht in gewicht. Het geleid de warmte slecht en voelt daardoor warm aan. Het is zacht materiaal (hardheid 2.5-4) waar makkelijk krasjes op komen. Er zijn ruwweg twee soorten git, hard en zacht. Waarschijnlijk is de harde git onder zout water gevormd en de zachte onder zoet water. Echt Git is brandbaar en je zult brandend kool ruiken als je er een roodgloeiende naald tegenaan houdt. Net als barnsteen is het elektrisch oplaadbaar door het met wol op te wrijven waarna het kleine stukjes papier kan aantrekken. Op ongeglazuurd porselein laat het een bruine streep achter.
De naam git komt van het Latijnse gagatis, wat zoveel als zwart barnsteen betekent. Het was de oorsprong van de uitspraak zo zwart als git.
De beroemdste git komt uit Whitby, Engeland, maar is op meerdere plaatsen in Europa te vinden zoals Spanje, Frankrijk, Duitsland, Polen en Rusland.
Geïmiteerd git is vaak van glas, kool of bakeliet gemaakt.

Git werd al in de oudheden gebruikt. Het is gevonden in prehistorische graven, waarschijnlijk om de doden te beschermen. Grieken die in de oudheid Cybele, godin van de gewassen en groei vereerden, droegen git om haar gunstig te stemmen. Ook nu nog dragen tuiniers git om hun planten te laten floreren. In de 19de eeuw was git erg populair als sieraad en als versiering in de vorm van kleine kraaltjes op jurken. Vaak was het een onderdeel van de rouwjurk van een weduwe.
Momenteel is het vooral populair bij de Gardneriaanse heksen die kettingen dragen van git en barnsteen welke het receptieve en projectieve symboliseren. 


Victoriaanse dame draagt haar rouwkralen, traditioneel gemaakt van git.

Git is een receptieve steen. Als geen andere heeft het het vermogen om de ziel van de drager te absorberen. In de verkeerde handen zou de originele eigenaar gemanipuleerd kunnen worden. Zoals gezegd absorbeert het energieën, vnl. negatieve, en is daardoor een uitstekend beschermende steen. Omdat git zwart is wordt het geassocieerd met het element aarde, maar door haar organische oorsprong ook wel met ether (geest).
Git werkt in op de stuitchakra en daardoor sterk aardend. Ze helpt je naar de donkere aspecten van je zelf en de natuur te kijken. Ze heeft een rustgevende en zuiverende werking waardoor verdriet, rouwprocessen en depressies verwerkt kunnen worden.
Ze brengt licht in donkere periodes. Op lichamelijk niveau kan ze worden ingezet bij hoofdpijn en kiespijn. Er wordt gezegd dat git antibacteriële en antivirale krachten heeft en kan worden ingezet bij griep en verkoudheid. Bij vrouwenklachten brengt ze verlichting.

Git geeft een link tussen het lichamelijke en het spirituele. Het helpt je om eeuwen oude bronnen van wijsheid en de transformatieve krachten van de aarde aan te boren. Git kan worden ingezet bij rituelen voor de gezondheid, bescherming en divinatie .
Correspondenties: Saturnus, Steenbok, Waterman, lavendel, salie.

©ezinenieuwemaan 2014




Zwerfkeien in Nederland

Onze bodem is gevormd door afzettingen van zand en klei. Zwerfstenen bestaan voornamelijk uit graniet en komen hier van nature niet voor. We weten nu dat de noordelijke zwerfstenen uit Scandinavië komen en hier zijn gedropt door de gletsjers in de ijstijd. De zuidelijke zwerfstenen zijn meegevoerd uit de bergen door de grote rivieren.

In het begin van de 18de eeuw tastte men nog volledig in het duister omtrent de oorsprong  van deze grote keien. Waren het reuzen die de keien naar Nederland hadden gebracht? Groeiden zij uit de grond? Of was het werk van de duivel? Pas aan het begin van de 19de eeuw kwamen er theorieën op gang en kwam er een scheiding tussen de noordelijke en zuidelijke zwerfkeien.

Dat deze stenen fascineren is duidelijk, gezien de manier waarop ze werden ingezet om belangrijke plekken te construeren of te markeren. Het belangrijkste voorbeeld in Nederland is natuurlijk de hunebed. Daarnaast hebben zwerfkeien soms een rol in legendes en volksverhalen.

Zwerfstenen zijn ook functioneel ingezet: voor wegen, als fundering voor boerderijen, het versterken van dijken, als schampsteen om hoeken van gebouwen te beschermen en als grensmarkering. 
Stenen nemen nu nog een belangrijke plaats in als herdenkingsmonument.

In Nederland zijn er meerdere zwerfstenen met een verhaal, te beginnen met de gesloten steen van Utrecht. De steen is te vinden op de Oudegracht 364, waar het fungeert als schampsteen. De steen werd al in 1520 vermeld in een schepenbrief. Het bijzondere van deze steen is dat zij vastgeketend is aan het hoekpand met twee dikke kettingen. De legende verhaalt dat s’nachts de duivel er mee knikkerde en dat dit de huizen deed trillen. De omwonenden waren de overlast beu en lieten door een pater de duivel uit de steen verdrijven waarna de steen geketend (gesloten) werd.




In Ede op het landgoed Kernhem  kan men de zogenaamde bloedsteen vinden. Oorspronkelijk lag de steen op een nabijgelegen grafheuvel waar het vermoedelijk als offersteen fungeerde van een zonnecultus. Er wordt verteld dat het landgoed een krachtige plek is waar ooit rituelen en inwijdingen plaats vonden. De legende verhaalt dat als er met volle maan een naald in de steen wordt geprikt er bloed verschijnt , bloed van alle offers die daar gebracht zijn. Het landgoed heeft een rijke historie, lees  meer hier over in de sidekick links.




Vlakbij kasteel Erenstein in Kerkrade kan men de zogenaamde catharinasteen vinden. De steen lag voorheen in de Anselderbeek en er was meermalen geprobeerd de steen uit de beek te halen.  Zelfs zeven paarden konden de steen niet in beweging krijgen, de touwen braken en de kettingen sprongen in stukken. 

Het volksverhaal gaat dat het altijd waaide bij de catharinasteen. Ook al was het windstil in de omgeving , steevast woeiden de strohoeden van de passanten de beek in. Uiteindelijk werden de kwade eigenschappen uit de steen gehaald door een monnik uit Rolduc en kon de steen met het grootste gemak uit de beek worden gehaald. De steen werd vernoemd naar Catharina van Alexandrië, patrones van de mijnwerkers. Catharina leefde in de eerste eeuw en is gemarteld en vermoord omdat ze weigerde afstand te doen van haar christelijke geloof.

Het Vijlenerbos is een groot natuurgebied in Limburg tussen Epen en Vaals. In de prehistorie was dit gebied al bewoond getuigen de verschillende grafheuvels. Vlak bij de rode route in het gedeelte dat het elzetterbos wordt genoemd kan men een geologisch monument vinden, de zogenaamde sterrenstenen. Sterrenstenen zijn vuurstenen met een beetje grind en zand wat door kiezelcement aan elkaar is gekit. De stenen zijn gevormd in het tertiair. 



Door de bijzondere en ruwe vorm heeft het de plaatselijke bevolking altijd al tot de verbeelding gesproken. Men sprak van stenen uit het heelal, sterrenstenen.  In een sage wordt verteld hoe er een grote draak onder de stenen woont om de sterren stenen te beschermen. Een mooi staaltje van magisch denken ! 
Vuurstenen werden in de prehistorie gebruikt om gebruiksvoorwerpen te maken en het was een vast item in de tondeldoos om vuur te maken.

Om de Dondersteen van Oudenbosch hangt een waas van mysterie. Volgens overlevering lag de steen al voor 1600 op het Donderakker in Oud Gastel, een buurdorp van Oudenbosch . 
In 1808 zou het door ene Akkermans zijn verplaats naar Oudenbosch om het daar voor een paar centen ten toon te stellen. Maar al gauw was het nieuwtje er af en werd de steen begraven, tot in 1877 een stel schippers aan wal zich stierlijk verveelden en besloten de steen weer op te graven. 
Pater Becker liet het in 1888 in de tuin van de jezuïetenorde te Oudenalder plaatsen en daar bleef het staan tot 1966. De steen werd voor het eerst beschreven door ene Delvaux in 1885 welke zich bezig hield met de ijstijdtheorie en zwerfkeien. 

De schippers die de steen opgroeven hadden aan een steenhouwer gevraagd om de steen te klieven om te kunnen kijken wat er inzat. De man ging professioneel te werk maar het lukte hem niet de granieten steen te splijten.  De gaten die hij daartoe had gemaakt zijn nog steeds zichtbaar. Maar daar neemt het verhaal een vreemde wending. De techniek die de steenhouwer gebruikte was ouderwets voor die tijd. Het lijkt dus aannemelijk dat die gaten er al in zaten voor dat de steen in Oudenbosch belande. 

Ook de herkomst van de steen kan niet verklaard worden. Te ver zuidelijk om door de ijstijden te zijn gedumpt, en als een rivier de steen hier naar toe had vervoerd zouden er meerdere stenen van het zelfde materiaal in de buurt moeten zijn gevonden. Dit is niet het geval. Men oppert nu dat de steen wellicht als ballast of anker diende op een schip, maar heb je dan drie gaten nodig? Het ware verhaal blijft gehuld in nevelen.

Momenteel staat de steen voor de pedagogische academie in Oudenbosch, maar in Oud Gastel zijn ze een handtekeningen actie begonnen om de steen weer terug te halen. Weer een hoop gedonder om die dondersteen.

Als laatste de kei van Amersfoort die daar belandt is door een weddenschap uit 1661. Jonkheer Everard Meyster had met zijn kroegmaatjes bedacht dat hij die Amersfoorters wel zover zou krijgen dat zij de reusachtige steen de stad in zouden slepen. De steen lag oorspronkelijk ergens op de heuvelrug, ongeveer 6 km van Amersfoort vandaan. Hij won de weddenschap en de steen werd met behulp van een slee naar de varkensmarkt gesleept. Aan dit voorval dankt Amersfoort de naam  Keistad en worden haar bewoners Keitrekkers genoemd. Later merkte de inwoners dat er de spot met hen werd gedreven over deze actie en begroeven de kei. Pas twee eeuwen later kwam de steen tijdens riool werkzaamheden weer boven water en werd uiteindelijk weer in ere hersteld. 























                 1903: De kei werd weer opgegraven en in ere hersteld.


De kei was een eeuw lang een inspiratiebron voor de Keifeesten die in Amersfoort plaatsvonden.

©ezinenieuwemaan 2014
 









Site Map